Τσακώνικες
Γειτονιές
Πελοπόννησος
Καούρ Εκάνατε…
Η Ιστορία της περιοχής αποτελεί ένα από τα διαμάντια της Ελληνικής ιστορικής παρακαταθήκης. Το ιστορικό της υπόβαθρο αποτελεί επίσης μια ισχυρή αδιασάλευτη ταυτότητα του Ελληνισμού από αρχαιοτάτων χρόνων. Ισχυρό της ατού και μοναδικότητα της στον βωμό της ιστορίας είναι μεταξύ άλλων… η διάλεκτος της. Το απόμερο της περιοχής βοήθησε άθελα του την διάλεκτο να κρατηθεί από την εποχή των Δωριέων και κρατήθηκε μέχρι τα τωρινά μας χρόνια. Η Τσακωνιά λοιπόν, και η διάλεκτος (Τσακώνικα) με Δωρικά γλωσσικά απομεινάρια, αποτελεί ένα απτό παράδειγμα Ελληνικής παράδοσης που έμεινε άσπιλη μέσα στους αιώνες, είναι η αρχαιότερη ζωντανή διάλεκτος στην τωρινή Ελλάδα.
Κομμάτια της Αρκαδίας και Λακωνίας βάλαμε σκοπό να επισκεφθούμε σένα ολιγοήμερο ταξίδι αστραπή στην ανατολική Πελοπόννησο, έδρα μας το υπέροχο Λεωνίδιο. Ημέρες 3 καθαρές για επισκέψεις, θεάσεις, γνωριμίες και μια ολική γνώση των περιοχών που αναφέρω πιο πάνω. Σίγουρα αν είχαμε ακόμα 2-3 μέρες θα ήταν ακόμα καλύτερα, αλλά ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας…
Με αφετηρία την Αθήνα όπως και η ενοικίαση ενός Vstrom 650, αναχωρούμε μεσημεριάτικα προς την πρωτεύουσα του δήμου νοτίου Κυνουρίας και κωμόπολη της Αρκαδίας, το Λεωνίδιο. Μοναχικός και άχαρος ο αυτοκινητόδρομος, μέχρι λίγο έξω από Κόρινθο. Αυτό που φοβόμασταν το πάθαμε… ΖΕΣΤΗ. Τέτοια εποχή το θερμόμετρο να κοντεύει τα 40 δεν ήταν αναμενόμενο. Τα χιλιόμετρα κυλούν απροβλημάτιστα και οι αριθμοί φθίνουν. Περάσαμε το Άργος και πλέον πατάμε ρόδες στις δυτικές ακτές του Αργολικού κόλπου με την θάλασσα και το ατέλειωτο μπλε να δεσπόζουν του όμορφου παραδοσιακού Ελληνικού σκηνικού να μας κρατάει αδιάκοπη παρέα.
Ταμπέλες με Τσακώνικη γραφή μας υποδέχονται, είμαστε πλέον στην νότια Κυνουρία της Αρκαδίας. Τα χιλιόμετρα έγιναν 205 και μπαίνουμε Λεωνίδιο. Τακτοποιούμαστε στο απλοϊκό μας ξενοδοχείο, λίγη ξεκούραση, μπανάκι και καβαλάμε το πιστό Vstrom για Πούλιθρα και βραδινό. Όλη μέρα μέσα στις διαδρομές και την ζέστη, ένα πράγμα είχα στο μυαλό μου… ψαράκι δίπλα στο κύμα. Η διαδρομή των 8 χλμ μέχρι εκεί υπέροχη. Ψηλά όρη σβήνουν τελείως στις ακτές, ακουμπούν τα κύματα και με τα χρώματα του δειλινού να δεσπόζουν, οδηγάμε σένα απόλυτα ειδυλλιακό μοτοσικλετιστικό μοτίβο. Κι έτσι έγινε όπως το ονειρευτήκαμε, το λυκόφως ακόμη να φωτίζει την ατμόσφαιρα με το ουζάκι στα ποτήρια μας, διάφορα μικρά πιατάκια με ψάρι και μπροστά μας ο Αργολικός κόλπος να παίρνει ασημένια χρώματα… δεν θέλω κάτι άλλο στην ζωή !!!
Στις 8:30 πρωινή είμαστε στην καρδιά του Λεωνιδίου για καφέ. Πίσω μας ο τεράστιος κόκκινος βράχος μας προκαλούσε να τον βλέπουμε και να τον φωτογραφίζουμε ασταμάτητα. Από μόνος του είναι ένα αξιοθέατο
Το Λεωνίδιο πήρε το όνομα του από το εκκλησάκι του Αγ. Λεωνίδα που υπήρχε εδώ αιώνες πριν. Η πόλη βρίσκεται στις ακτές του Μυρτώου πελάγους κάτω από το όρος Πάρνωνας. Ο πληθυσμός της είναι Τσακώνικης καταγωγής και μιλούν την Τσακωνική διάλεκτο που έχει ρίζες Δωρικής γλώσσας, οι Τσάκωνες είναι απόγονοι δωρικόφωνων Λακώνων…
Σήμερα οδεύουμε για τον μαγευτικό Ταΰγετο. Ανεβαίνουμε τον Πάρνωνα για το χωριό Κοσμάς. Γεμάτη στροφιλίκη η διαδρομή με την χαμηλή βλάστηση να γεμίζει ασφυχτικά τους πρόποδες του όρους και οι ανθισμένες πικροδάφνες να ακολουθούν πιστά την ροή του ποταμού Δαφνώνα. Μια καθόλου αδιάφορη διαδρομή με αρκετή φυσική αγριάδα να την διακατέχει. Η μονή Έλωνας κάνει την εμφάνιση της βαλμένη σένα απότομο μεγάλο βράχο. Η πρώτη επίσκεψη της ημέρας εδώ θα γίνει. Υπέροχη τοποθεσία με άπλετη θέα της περιοχής. Ο πάτερ εκεί που εκτελεί και χρέη γενικού διαχειριστή, μας καλωσορίζει.
Η μονή ήταν γυναικεία και κτίστηκε το 1809 πάνω σε ερείπια παλιού ναού. Στην τοποθεσία εδώ βρέθηκε εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας και έκτοτε έγινε χώρος χριστιανικής λατρείας. Πλέον δεν τελεί σαν μοναστήρι παρά σαν τουριστικός προορισμός.
Αξίζει μια στάση η μονή, εκτός του θρησκευτικού κομματιού, η τοποθεσία είναι μαγευτική και θυμίζει λιγάκι την Παναγία Σουμελά στον Πόντο. Ο Κοσμάς δεν πολύ αργεί να φανεί, η κεντρική του πλατεία με τα τεράστια πλατάνια θυμίζει Πήλιο. Αρκετά ταβερνάκια σε καλούν για παραδοσιακές γεύσεις με άπλετη δροσιά να σε κυριεύει αφού το υψόμετρο φτάνει τα 1,167 μέτρα. Το χωριό καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από τους Γερμανούς το 1944 και είναι πλέον ένας τουριστικός προορισμός για ντόπιους και ξένους με αρκετά καταλύματα.
Κατηφορίζουμε τον Πάρνωνα για την Σπάρτη. Ανάμεσα στα χωριά της πεδιάδας του Ευρώτα ποταμού, φτάνουμε. Θερμοκρασία 35 βαθμούς ώρα 10:30 το πρωί… έλεος. Εδώ στη Σπάρτη ήρθαμε απλά για να θαυμάσουμε το άγαλμα του Λεωνίδα, του μεγάλου βασιλιά των Σπαρτιατών. Όπως φάνηκε, αρκετοί τουρίστες έρχονται για να θαυμάσουν το άγαλμα και την ιστορία που φέρει μαζί του ο λαός των Σπαρτιατών. Μέσα στην ντάλα να μας βαράει δώσαμε 10 λεπτά προς τιμή αυτού μεγάλου πολέμαρχου.
Σειρά έχει ο Μυστράς, ανεβαίνουμε για λίγο τους πρόποδες του αγέρωχου αυτού όρους που δεσπόζει τόσο μαγευτικά μέσα στο τοπίο. Πολύ κοντά είναι, παρκάρουμε μηχανή, πληρώνουμε και 20 ευρώ έκαστος και αρχίζουμε τον ανηφορικό πεζόδρομο. Φανταστική η καστροπολιτεία, βαλμένη αμφιθεατρικά στον λόφο όπου στην κορυφή, με διαφορά αρκετών μέτρων από εδώ βρίσκεται το μεγαλοπρεπές κάστρο.
Ο Μυστράς, γνωστός και ως Μυζηθράς στο Χρονικόν του Μορέως, ήταν οχυρωμένη ελληνική πόλη και πρώην δήμος (Δήμος Μυστρά) στη Λακωνία της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Ευρισκόμενος στον Ταΰγετο, κοντά στην αρχαία Σπάρτη, ο Μυστράς υπήρξε πρωτεύουσα του βυζαντινού Δεσποτάτου του Μυστρά τον 14ο και 15ο αιώνα, βιώνοντας μία περίοδο ευημερίας και πολιτιστικής άνθησης. Ο Μυστράς ιστορικά πάει πίσω στον 13ο αιώνα όπου Φράγκοι κατέκτησαν την Πελοπόννησο. Τον ίδιο αιώνα οι Φράγκοι ηττήθηκαν στην μάχη της Πελαγονίας από τους βυζαντινούς με τον Μιχαήλ Παλαιολόγο και απ΄εδώ πλέον ο Μυστράς γίνεται έδρα του βυζαντινού στρατηγού.
Σπαταλήσαμε αρκετό ποδαρόδρομο κάτω από τον ήλιο με θερμοκρασίες κοντά στους 35 βαθμούς και ούτε τα μισά δεν είδαμε. Χωρίς αμφισβήτηση ο όλος χώρος είναι τρομερά ενδιαφέρων και βαλμένος σε μια σπουδαία τοποθεσία με ατέλειωτες θεάσεις. Η Περσεφόνη μαγεύεται μόνο και μόνο που πατάει πόδι σε μέρη όπου και οι μεγάλοι βυζαντινοί βασιλιάδες περπατούσαν, είναι όντως ένα μαγευτικό δυνατό συναίσθημα. Διακαώς θα θέλαμε να μείνουμε κι άλλο στον χώρο αλλά η ζέστη μας νίκησε. Πήγαμε βέβαια και στην μεσαία είσοδο του χώρου που βρίσκεται λίγο πιο πάνω, περπατήσαμε και είδαμε κυρίως την εκκλησία της Αγ. Σοφίας κτίσμα του 1350, αλλά είδαμε και απολαύσαμε το παλάτι από ψηλά, δεν είχαμε πλέον σθένος για άλλο περπάτημα.
Φεύγουμε κάπως λυπημένοι γιατί η κακιά μας τύχη ήθελε τον ήλιο να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα και βάζουμε ρότα για διαδρομές στον Ταΰγετο. Το ατέλειωτο στροφιλίκη αρχινά, ο κινητήρας του Vstrom δουλεύει άνετα και ήσυχα καθώς οι στροφές φέρουν η μια την άλλη. Σε λίγα χλμ φτάσαμε στον Καιάδα. Εδώ είναι η τοποθεσία όπου οι Σπαρτιάτες, λέει η ιστορία, έριχναν τα άρρωστα ή ανάπηρα παιδιά. Βέβαια η μοντέρνα ιστορία λέει μετά από έρευνες ότι εδώ οι Σπαρτιάτες έριχναν τους αιχμαλώτους τους ή εχθρούς τους και γενικά όποιον δεν ήθελαν. Να περπατήσουμε ξανά σε ανηφορική κλίση δεν υπήρχε περίπτωση, έτσι τραβήξαμε φώτο και την κάναμε Λούης.
Η μορφολογία του Ταϋγέτου με τον Πάρνωνα σχεδόν η ίδια. Χαμηλή πυκνή βλάστηση να καλύπτει άπαντα και δάση να ξεπετάγονται κάθε λίγο. Ενδιαφέρουσα αρκετά η διαδρομή που τελικά κατάφερα να πραγματοποιήσω μετά από ήδη 2 επισκέψεις στην περιοχή και έτσι την απολαμβάνω σαν μικρό παιδί. Σύντομα, το πέρασμα της Λαγκάδας αρχινά, σημείο αναφοράς τα μικρά τούνελ σκαμμένα σε βράχο και τα δάση να παρέχουν μια επιπλέον νότα στην διάσημη αυτή διαδρομή Σπάρτης – Καλαμάτας. Το πέρασμα βρίσκεται στα 1,520 μέτρα με αρκετές φουρκέτες, άγρια ομορφιά, απότομες βουνοπλαγιές και με υπέροχη θέα, έκαναν πλέον αυτή τη διαδρομή των 60 χλμ must για τον κάθε ταξιδεμένο μοτοσικλετιστή. Αρκετά χωριά στο διάβα της για καφέ, ανάσα και ηρεμία… Βασικά όλα τα απαραίτητα βρίσκονται μέσα σε αυτή την απαιτητική πανέμορφη διαδρομή.
Δυστυχώς για εμάς, επιστροφή από την ίδια διαδρομή γιατί αλλιώς θα κάναμε πολλά ημερήσια χλμ. Από το χωριό Αρτεμισία, αρχίσαμε τον δρόμο της επιστροφής. Είχαμε σκοπό να τσιμπήσουμε κάτι στην Σπάρτη αλλά πριν το χωριό Τρύπη, μια ταβέρνα (Μέλας Ζωμός - συνιστάτε) σε βράχο με νερό να τρέχει άφθονο και έναν πλάτανο να κρατάει σκιά, ήταν μια συνετή επιλογή απόλυτης δροσιάς, στην Σπάρτη ο υδράργυρος θα έλεγε πέραν των 35 βαθμών.
Στο χωριό Κοσμάς ήταν η επόμενη συνετή επιλογή δροσιάς, με φραπέ και καρυδόπιτα με παγωτό έκλεισε θριαμβευτικά το θέμα «μένουμε δροσερά».
Απογευματάκι πλέον καθώς κατηφορίζουμε τον Πάρνωνα για Λεωνίδιο. Οι στροφές έρχονται ήρεμα και αργά καθώς οι ρυθμοί έπεσαν, αλλά το σκηνικό, παρόλο γνώριμο, δεν έπαψε να μαγνητίζει τα μάτια μας.
Το πρωινό έρχεται ζεστό αν και φυσάει λιγάκι, το αγέρι δεν μπορούσε να νικήσει την ζέστη. Κλασσικά φραπεδιά στο κέντρο του Λεωνιδίου και σήμερα οδεύουμε παραλιακά, απ΄τον δρόμο που ήρθαμε, επαρχιακός Άστρους – Λεωνιδίου. Απόλυτα ήρεμα τα νερά του Αργολικού κόλπου και κάθε κόλπος παρέχει την δική του απόλαυση στο όλο τοπίο. Σήμερα θα κάνουμε ορεινή Λακωνία και Αρκαδία. Από Αγ. Ανδρέα – Καστανίτσα – Αγ. Πέτρο – Καρυές – Βαμβακού – Πολύδροσο – Γεράκι – Μάριο – Κουνουπίτσα – Πελέτα – Πούλιθρα – Λεωνίδιο, μια ορεινή γύρα των 225 χλμ.
Από Αγ. Ανδρέα παίρνουμε κατεύθυνση για τα ορεινά. Τα επόμενα χλμ δεν λένε τίποτα σε σκηνικό και ούτε φαίνεται να αλλάζει. Μέσα απ΄την ενδοσυνεννόηση κάναμε το ίδιο σχόλιο « δεν μας βλέπω για τίποτε το σπουδαίο σήμερα ». Η διαδρομή άρχισε να παίρνει υψόμετρο, κοντεύουμε στο χωριό Καστανίτσα, η φύση άρχισε να ντύνεται και να δίνει κάπως ενδιαφέροντα σκηνικά. Μπαίνουμε στο χωριό, όμορφο και γραφικό με την πέτρα να δεσπόζει σε κτίσματα και δρομάκια. Η πλατεία μικρή και με 3 ταβέρνες παρακαλώ. Καθίσαμε και οι καφέδες ετοιμάζονται. Στην ατμόσφαιρα μια μυρωδιά από φαγητό να ψήνετε σπάει όλους τους σένσορες του ουρανίσκου μας, μακάρι να είχαμε χρόνο για μεσημεριανό. Πάνω από την είσοδο της ταβέρνας αναγράφεται στα Τσακώνικα «Καούρ εκάνατε», Καλώς ήρθατε. Εδώ στην περιοχή ήταν και η παλιά πρωτεύουσα της Τσακωνιάς, το χωριό Πραστός, δίπλα από Καστανίτσα. Την κατάστρεψαν οι Τούρκοι και μεταφέρθηκαν οι κάτοικοι στο Λεωνίδιο. Σίγουρα δεν άφησα την ευκαιρία να πάει χαμένη και έπιασα κουβέντα τους ντόπιους εκεί. Σίγουρα σε τέτοιες περιπτώσεις μαθαίνεις και επιβεβαιώνεις τα κακά έχοντα, αστυφιλία – φτώχεια – μιζέρια – απομόνωση. Παρόλο που αρκετοί ντόπιοι κάνουν δωρεές στο χωριό, βοηθούν στην αναπαλαίωση και συντήρηση του χωριού τους, πάλι τα γνωστά θέματα δεν λύνονται. Το χωριό όμως χαίρει μιας ζωντάνιας γιατί πολλά σπίτια είναι αναπαλαιωμένα που αυτό υποδεικνύει ότι έρχονται εδώ συχνά κι έτσι υπάρχει μια σχετική ζωή στο χωριό.
Τα είπαμε, δροσιστήκαμε και φεύγουμε. Το υψόμετρο ακόμα δεν έφτασε τα 1,000 μέτρα και δάση πυκνά κατακλύζουν τις γύρω πλαγιές. Δυστυχώς πολλά ξεραμένα δέντρα μέσα στα δάση είναι εύκολα ορατά δείχνοντας ότι τα δάση εδώ έχουν θέμα. Η διαδρομή ολοένα γίνεται ομορφότερη, οι στροφές φέρνουν νέα οπτική ματιά σε κάθε πέρασμα τους και επιτέλους αναφωνούμε « σήμερα τελικά θα δούμε πολλά όμορφα σημεία ».
Και φθάνουμε μεσημέρι Καρυές, το κεφαλοχώρι του Πάρνωνα. Παρκάρουμε στην παραδοσιακή πλατεία και σύννεφα άρχισαν να προβάλουν απειλητικά. Οι βροντές δεν πολύ αργούν να πέφτουν, σε 30 λεπτά το όλο σκηνικό έγινε να βρέχει καρεκλοπόδαρα και ντουλάπες μαζί. Κάποια στιγμή κάπως κόπασε το καιρικό και πάμε να δούμε τις Καρυάτιδες.
Η ιστορία λέει ότι ναός προς τιμή της Αρτέμιδος Καρυάτιδος υπήρχε εδώ. Κάθε χρόνο έκαναν την γιορτή, τα Καρυάτεια, και οι ιέρειες χορεύτριες της θεάς, οι Καρυάτιδες, χόρευαν με καλάθια στα κεφάλια και μάζευαν τις προσφορές των πιστών. Στα αρχαία Ελληνικά Καρυάτις σημαίνει Κόρη και έχει πάρει το όνομα από τις Καρυές το χωριό.
Στην άκρη του χωριού, ένα αντίγραφο του Ερεχθείου της Ακρόπολης έχει κτιστεί με τις κόρες να στέκονται και να βλέπουν τον Πάρνωνα. Φώτο και συναφή πράξεις σίγουρα έδωσαν ρέστα.
Βγαίνουμε των Καρυών και σε λίγο ξεκινά πάλι βροχή, δεν βρίσκουμε τίποτα για να προφυλαχθούμε ώσπου φτάσαμε στο επόμενο χωριό, την Βαρβίτσα, βέβαια είμασταν σχεδόν μούσκεμα. Η βροχή πέφτει στο ζεστό έδαφος και δημιουργεί υδρατμούς, δημιουργώντας οπτικά εφέ, καθώς μια στέρνα με σκεπή μας προστάτευε απ΄την βροχή. Μας πήρε 1 ώρα μέχρι να σταματήσει να βρέχει. Δειλά δειλά καβαλήσαμε και φύγαμε. Η θερμοκρασία ήταν 19 βαθμούς, θα τρελαθούμε τελικά, μια στους 35 και μια στο κρύο. Κρυώναμε αλλά οδηγούσαμε με χαμηλή ταχύτητα μέχρι να στεγνώσουν οι καλοκαιρινές μας στολές. Βλέπετε δεν αγοράσαμε βαλίτσα επιπλέον στο αεροπορικό και αδιάβροχα δεν είχαμε χώρο για να φέρουμε… αυτά έχει η ζωή.
Το κρύο μας βάραγε ΑΛΛΑ το βρεγμένο δασικό τοπίο έδινε ΡΕΣΤΑ. Απίθανες εικόνες στην διαδρομή μας στο όρος Πάρνωνα, ειδικότερα το συντόμι που κάναμε λίγο πριν καταφύγιο Πάρνωνα προς Πολύδροσο. Ένας μικρός τελείως επαρχιακός δρόμος με πυκνό δάσος από έλατα κυρίως έδενε φανταστικά με την βροχή που μόλις σταμάτησε! Σίγουρα ζήσαμε υπέροχες στιγμές εδώ πάνω που δύσκολα θα χαθούν στην μνήμη. Τα λιγοστά χωριά της περιοχής έδεναν κι αυτά τόσο μαγικά μέσα στο όλο σκηνικό. Στάσεις για να απολαύσουμε το τι μας δίνεται γύρω μας πολλές, είχαμε και 1,30 ώρα καθυστέρηση, αλλά δεν μας ένοιαζε καθόλου. Συναισθήματα και ζωντανά σχόλια μέσα στην ενδοσυνεννόηση ατέλειωτα. Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι όταν ξεκινήσαμε τις ορεινές διαδρομές είπαμε πως θα ήταν μια ανιαρή μέρα… μηδένα προ του τέλους μακάριζε.
Από Καλλιθέα προς Γεράκι και μετά μέχρι Μάριο, η διαδρομή δεν έλεγε και πολλά και ο υδράργυρος έπαιρνε τα πάνω του. Είμαστε νότια του Πάρνωνα, η διαδρομή από Κουνουπιά μέχρι Πελέτα οδηγάμε σε ψηλά οροπέδια γεμάτα χαμηλή βλάστηση και ατέλειωτους χρωματιστούς θάμνους… δεν ήταν καθόλου ανιαρή η διαδρομή. Κατηφορίζοντας όμως προς Πούλιθρα, το τοπίο γίνετε μαγικό. Τα απότομα πράσινα όρη σβήνουν ακριβώς επάνω στο μπλε της θάλασσας, η αγριάδα του ορεινού μπλέκεται και συνδέεται μέσα στην ηρεμία του πελάγους… πανέμορφο σκηνικό του Αργολικού κόλπου.
Το Λεωνίδιο μας υποδέχεται για ακόμη μια φορά. Σήμερα είναι η τιμητική του, αργά απόγευμα πλέον και ο κόκκινος τεράστιος βράχος που δεσπόζει, φώτιζε την Τσακώνικη Γη. Οδηγάμε κάθε δρομάκι, κάθε στενό, βλέπουμε και φωτογραφίζουμε όλα όσα κάνουν όμορφη αυτή την πόλη. Βέβαια, το 2022, ξανακάναμε εδώ 2 βράδια αλλά λόγω πολυκοσμίας δεν το απολαύσαμε, τώρα είναι όλα τόσο ήρεμα και όμορφα. Σίγουρα βραδινό στην πόλη, σε ανοικτή μεγάλη πλατεία με Τσακώνικες γαστρονομίες, μπυρίτσα και με θέα… τον κόκκινο Βράχο σχεδόν στα κεφάλια μας.
Ακόμη ένα ζεστό πρωινό έρχεται στις Τσακωνιάς τα μέρη εδώ στην Αρκαδία. Καφεδάκι στον ίδιο τόπο όπως καλά πλέον εμπεδώσατε και φεύγουμε, παραλιακά για Πούλιθρα και μετά για Κυπαρίσσι. Όπως περιέγραψα για το τέλος της χτεσινής μέρας, ισχύει και σήμερα. Ανεβαίνουμε τον παραλιακό Πάρνωνα με τις πανέμορφες θεάσεις για πρώτο προορισμό το γνωστό χωριό Κυπαρίσσι. Ενδιαφέρουσα διαδρομή με κατηφόρα από χωριό Αμυγδαλιά, πολύ συχνά η θέα μας μαγεύει μέσα στο πρωινό σκηνικό. Χωριά, γενικά, περάσαμε αρκετά στις όλες μας διαδρομές και τα πλείστα, παρά την απομάκρυνση και απομόνωση τους, έχουν κάποιο κόσμο. Έχουν τουλάχιστον 1 ταβέρνα, έχουν 1 καφενέ κι αυτό το θεωρώ ως θετικό στοιχείο και πραγματικά με χαροποιεί που η τελική εγκατάλειψη ακόμα αργεί.
Κατεβαίνουμε παραλιακά στο Φωκιανό με κάποιες εγκαταστάσεις για λίγους. Η διαδρομή γλείφει τις δαντελωτές παραλίες και οι πρόποδες του Πάρνωνα βρίσκονται από πάνω μας. Άρχισα να θέλω 2ο καφέ που έβαλα στόχο στο Κυπαρίσσι να πάρω. Οι ακτές και το στροφιλίκι συνεχές και ατέλειωτο, τα καθαρά κάλμα νερά του κόλπου με καλούν να κάνω μια βουτιά… πόσο το ήθελα!!! Σε κανένα μισάωρο βλέπουμε το Κυπαρίσσι σε μια υπέροχη απόμερη τοποθεσία να κείτεται μόνο του. Νόμιζα ότι το Κυπαρίσσι είναι μικρό και σχεδόν χωρίς κατοίκους και επίσης είχα και μια κρυφή φοβία ότι καφέ δεν θα έβρισκα εδώ. Το χωριό όμως είναι τόσο τουριστικό που έφερνε τα αντίθετα αποτελέσματα… βαβούρα και οχληρία. Παρκάρω με ζόρια στο μικρό λιμανάκι και ένας μοντέρνος καφενές μου έσβησε τον φόβο. Να κάτσουμε έξω όλα γεμάτα έτσι στριμωχτήκαμε στα ενδότερα του μικρού αυτού καφενέ. Δίπλα μια βιτρίνα με καλζόνε έλεγε, αρπάζω μια. Είναι το πιο γευστικό καλζόνε που έφαγα ποτέ και ίσως το καλύτερο αλμυρό που είχα. Το κάνει ο σύζυγος της κυρίας στο ταμείο… τους έδωσα συγχαρητήρια με 10 Όσκαρ και 10 Νόμπελ.
Το Κυπαρίσσι είναι πολύ γραφικό, όχι τόσο μικρό όσο νόμιζα, με αρκετές εγκαταστάσεις για τουρισμό και κατέχει μια ειδυλλιακή τοποθεσία μέσα στο απόμερο του. Καθίσαμε αρκετά, ζήσαμε τον χώρο πολύ καλά γιατί εδώ… δεν νομίζω να ξαναέρθουμε σ΄αυτή την ζωή.
Ο δρόμος ανηφορίζει, επόμενο χωριό ο Χάρακας. Οι δαντελωτές ακρογιαλιές συνεχίζουν να μας μαγεύουν, το υψόμετρο έφτασε σχεδόν τα 700 μέτρα. Το τοπίο απίστευτα άγριο, γυμνές βουνοκορφές φαίνονται στο φόντο μας και λίγο πιο κάτω γεμίζουν με ψηλή βλάστηση που συνεχίζει μέχρι τις ακτές. Φοβερά άγρια τοπία γεμίζουν την διαδρομή, αυτοκίνητο δεν είδαμε σήμερα, ούτε μηχανές, είμαστε απόλυτα μόνοι σ΄ένα σκηνικό που κόβει ανάσες… η Περσεφόνη συχνά έβλεπε την ορεινή μεριά γιατί οι πράσινες χαράδρες ήταν πολύ απότομες, τρομαχτικές. Τέτοιο άγριο τοπίο που συνδυάζει όρη και θάλασσα δεν έχω ξαναδεί πουθενά. Σταματήσαμε άπειρες φορές για φώτο και βίντεο.
Μετά το χωριό Χάρακας, οδηγάμε σε οροπέδια με ανοιχτό στροφιλίκι καθώς σιγά σιγά και το υψόμετρο χαμήλωνε. Οδεύουμε για χωριά Ρειχέα – Αγ. Ιωάννης – Ιέρακας – Αριάνα. Το μοναδικό σημείο που έλεγε ήταν ο Ιέρακας όπου η θάλασσα έμπαινε μέσα στην γη και δημιουργούσε ένα τύπου Φιόρδ. Εδώ σίγουρα σταματήσαμε για να το δούμε. Απ΄εδώ και πέρα άμεσα για Μονεμβασιά, με τις θερμοκρασίες γύρω στους 34-35 βαθμούς.
Παρκάρουμε έξω από την πέτρινη είσοδο της καστροπολιτείας, κόσμος πολύς να μπαίνει και πούλμαν να φέρνουν συρφετούς τουριστών. Γραφική και πανέμορφη η γενέτειρα του ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Τα γραφικά σοκάκια στενά και συνεχώς πρέπει να προσέχεις που περπατάς ώστε να αποφεύγονται συγκρούσεις με άλλους πεζούς. Είναι χαρά και ευχαρίστηση να την ζεις.
Η Μονεμβασιά ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα, από την μετεγκατάσταση σε αυτή των κατοίκων της Αρχαίας Σπάρτης, η οποία τότε ήταν γνωστή ως Λακεδαίμονα. Η καίρια θέση της Μονεμβασιάς στο θαλάσσιο δρόμο προς την ανατολική Μεσόγειο υπήρξε στόχος πειρατικών επιδρομών στους επόμενους αιώνες, καθώς και επιδρομών ηγεμόνων της Δύσης. Κατά τη διάρκεια του 11ου και 12ου αιώνα, η Μονεμβασιά γνώρισε εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη. Εκείνη την περίοδο, ο οικισμός εξαπλώθηκε σε όλο το βράχο και όχι μόνο στην αθέατη πλευρά του και ανοικοδομήθηκαν σημαντικά μνημεία, όπως ο ναός της Αγ. Σοφίας. Το φρούριο της Μονεμβασίας πολιορκήθηκε κατά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης από ξηρά και θάλασσα και ύστερα από τετράμηνη πολιορκία παραδόθηκε στους Έλληνες στις 23 Ιουλίου 1821. Όπως αναφέρεται στα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη , ο Τζαννετάκης Γρηγοράκης και με επικεφαλής τμημάτων Μανιατών πολιόρκησε την Μονεμβασία, την οποία και καταλαμβάνει.
Καθίσαμε για ανάσα και δροσιά σ΄ένα cafe. Φραπέ με παγωτό, τίποτε άλλο δεν μπορούσε να ήταν. Πίσω μας ένα παράθυρο, μας έδινε μια υπέροχη εικόνα του Μυρτώου πελάγους με τις σκεπές των σπιτιών της Μονεμβασιάς αντάμα να ομορφύνουν την όλη θέα. Σίγουρα πήραμε και αναμνηστικό μαγνητάκι για την συλλογή μας. Θέλαμε να βγούμε και πάνω στον βράχο να δούμε κι άλλα άξια θέασης αλλά αυτό θα ήταν σχεδόν θανατηφόρο με την ζέστη που υπήρχε. Αρκεστήκαμε με μια περιδιάβαση στα στενά και φύγαμε.
Οδεύουμε για Γεράκι και επίσκεψη στο κάστρο του. Μετά τους Μολάους είχαμε μια μικρή παράκαμψη να κάνουμε, αλλά λόγω ζέστης δεν είχαμε δυνάμεις κι΄έτσι συνεχίσαμε την επιστροφή μας χωρίς να πάμε στο Γεράκι.
Η επιστροφή μας στο Λεωνίδιο έχει σημάνει το τέλος αυτού το μικρού ταξιδιωτικού. Επόμενη μέρα παραδίνουμε την υπέροχη Vstrom 650 και πετάμε για Κύπρο
Στις Τσακωνιάς τις γειτονιές είχαμε ξαναβρεθεί αλλά, τώρα νιώθω ότι ΕΙΔΑΜΕ και ΖΗΣΑΜΕ. Νομίζω ο φταίχτης είναι το όρος Πάρνωνας αφού τώρα κάναμε διαδρομές στα πολύ έγκατα του. Επίσης, οι δαντελωτές άγριες ακτές στα νότια του Λεωνιδίου, έπαιξαν κι αυτές καταλυτικό ρόλο ώστε αυτό το μικρό ταξιδάκι να πάρει άριστα.
Δυστυχώς Τσακώνικα δεν ακούσαμε αλλά τα είδαμε σε αρκετές ταμπέλες μέσα στις διαδρομές μας που κάλυψαν καθαρά εδώ στην Τσακωνιά, 1,000 χλμ. Το όλο τοπίο είναι πραγματικά υπέροχο, μοναδικό άρα πρέπει να μπει σε κάθε λίστα ταξιδευτή. Το ταξιδάκι μας στέφθηκε με απέραντα δυνατά συναισθήματα, όλα είναι τόσο όμορφα που θα τολμήσω να πω ότι… ΞΑΝΑΕΡΧΟΜΑΙ !!!
Βίντεο Ταξιδιού
Περσεφόνη Αντωνιάδου
Αχιλλέας Ασκώτης
Vstrom 650